Positieve bevallingsverhalen: Sanne.

Positieve bevallingsverhalen: Sanne.

In deze reeks bevallingsverhalen deel ik verhalen van vrouwen die hun bevalling als positief hebben ervaren. Ik deel bewust de positieve ervaringen omdat er genoeg horrorverhalen te vinden zijn en ik van mening ben dat de positieve verhalen best wat meer aandacht zouden mogen krijgen.Ook ben ik op zoek naar de rode draad in deze verhalen om zo meer inzicht te krijgen in wat een bevalling goed maakt.

Vandaag het bevallingsverhaal van Sanne. Zij beviel in sneltreinvaart!

Ik lag ineens in een warm waterbed!

Op 12 maart 0.30u lag ik rustig te slapen en ik schrok wakker want lag ineens in een warm waterbed. Ik geef Jeroen een duwtje en zeg een beetje overdonderd “ik geloof dat mij vliezen zijn gebroken”. Ik kan er nog niets van geloven, ook al was ik de 11e uitgerekend, ik had zo het gevoel dat ik ver over de 40 weken zou gaan. Na de matjes verschoond te hebben en van die giga kraamverbanden in mijn onderbroek gedaan te hebben kruip ik weer in bed. Nog maar even proberen te slapen want wie weet duurt het nog wel even voor de weeën komen. Maar niets was minder waar.

Nog geen kwartier later stond ik al flink te puffen

Nog geen kwartier later stond ik al flink te puffen en Jeroen deed ook geen oog meer dicht. “Ik geef aan mijn werk wel even door dat ik niet kom vandaag” zei hij. Ik liep driftig heen en weer over de overloop boven en stond af en toe stil om een wee op te vangen. Eigenlijk ging het super goed zo! Rond 2.30u zei Jeroen: “zullen we de verloskundige maar eens bellen?”. Ik wilde wel, maar durfde nog niet, straks zou ze hier komen en zeggen ‘nou meid, je hebt 1cm’, dus ik wimpelde het af. Maar hij heeft toch gebeld en de verloskundige was er een half uurtje later.

Sanne en haar pasgeboren zoon

Mijn lichaam deed precies wat het moest doen

Ze wilde graag even toucheren om te kijken hoe ver ik was en wat bleek, ik had al 5-6cm! Wát een vertrouwen kreeg ik hiervan, mijn lichaam deed precies wat het moest doen. De verloskundige ging beneden wat dingetjes regelen en ik besloot even te gaan douchen. Maar man, de weeën waren zo heftig en kwamen zo vlot na elkaar. Ik kon amper nog op mijn benen staan. Toch maar weer de douche uit en op de skippybal. Leunend tegen Jeroen aan voelde ik wel pijn van de weeën maar ik voelde vooral ook rust en vertrouwen.

Om 5u kwam de verloskundige weer boven, ze hoorde dat ik het wat moeilijker kreeg en wilde even overleggen. Ze vroeg aan mij of ik het fijn vond als ze weer een keer zou toucheren omdat het misschien wel hard zou gaan. Ik had niet zon haast en zei: ‘ja, misschien straks, nog even een paar weeën wachten’. Maar de wee die toen kwam was zo krachtig en ik schoot van mijn skippybal af, ‘laten we toch naar nu toucheren, ik denk dat het zover is’.

Sanne, haar partner en haar zoon.

Het had eigenlijk wel iets langer mogen duren.

Het was helemaal open en ik kon me helemaal overgeven aan de persdrang die ik had. Om 5.05u begon ik met persen. Eerst op handen en knieën, maar omdat ik niks kon zien later toch op mijn zij en 20 minuten later was daar onze zoon, Benjamin!


In mijn ogen heb ik echt een droom bevalling gehad, wat mij betreft had het zelfs wel iets langer mogen duren. Ik kreeg alle ruimte van de verloskundige om naar mijn eigen gevoel en lijf te luisteren en was daardoor echt in controle en ik heb me daardoor nog nooit zo krachtig en trots gevoeld als toen. 

Wil je ook je positieve bevallingsverhaal delen? Mail me op info@houseofniraj.nlWil je meer verhalen lezen? Klik hier (als je een klein stukje scrollt kom je bij de oudere verhalen).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *