Positieve bevallingsverhalen: Pien

Positieve bevallingsverhalen: Pien

In deze reeks bevallingsverhalen deel ik verhalen van vrouwen die hun bevalling als positief hebben ervaren. Ik deel bewust de positieve ervaringen van de bevalling omdat er genoeg horrorverhalen te vinden zijn en ik van mening ben dat de positieve verhalen best wat meer aandacht zouden mogen krijgen.Ook ben ik op zoek naar de rode draad in deze verhalen om zo meer inzicht te krijgen in wat een bevalling goed maakt.

William ‘Willem’ Seth Pusch – 18-11-2018- 

Het is bijna een jaar geleden dat ik compleet onverwacht moeder ben geworden. Ik vind mijn bevalling zo bijzonder en mooi, dat ik er alleen maar warme gevoelens aan overhoud wanneer ik er aan terug denk. Het was een avond vol chaos, pijn en ongeloof, maar ik ben zo trots op mezelf en voel me gezegend met de mensen die erbij waren.

Ik zeg nog voor de grap: “Het lijken wel weeën”

Ik sta de was op te hangen, wanneer ik opeens een vreselijke steek in mijn zij krijg. Het voelt net als kramp tijdens je menstruatie, maar dan behoorlijk heftig. Ik app mijn nicht rond 21.15 of ze thuis is en even naar me toe kan komen. Tien minuten later staat ze voor de deur. De pijn lijkt steeds erger te worden, en ik zeg nog een beetje voor de grap: “Het lijken wel weeën.” 

Ik ben toch helemaal niet zwanger? De pijn bereikt snel een punt dat ik niet eens meer op mijn benen kan staan. Op handen en knieën probeer ik de klappen op de vangen. Mijn nicht belt een bevriende huisarts en laat mijn geschreeuw aan haar horen. Ik hoor haar nog vragen: “Eh, hoe klinkt dit?” Er wordt iets over mijn blinde darm gezegd en dat we naar de huisartsenpost moeten gaan. Ik wil de auto absoluut niet in omdat ik het idee heb dat ik vreselijk nodig naar de wc moet. Ik kruip naar het toilet en trek de deur achter me dicht. Er wordt iets geroepen over een acute scheur in mijn blinde darm, vooral omdat de pijn vooral rechts onderaan mijn buik zit. Mijn nicht, de schat, probeert me tevergeefs de auto in te krijgen.

Ik kijk de huisarts aan en zeg haar dat ik aan het bevallen ben.

De pijn is amper te verdragen en mijn gegil wordt steeds heftiger. Intussen is mijn zus thuis gekomen en is mijn moeder onderweg. Dit stuk van de avond is mij compleet ontglipt, en is me achteraf allemaal verteld. De huisartsen komen naar mij toe. Zodra ze er zijn proberen ze me (vanachter de badkamer deur) te kalmeren en duidelijk te maken wat ze gaan checken. Ik heb intussen mijn hand al een tijdje op mijn kruis en ik bloed. De druk is zo heftig dat ik intussen zelf realiseer wat er aan de hand is.

Ik kijk de huisarts aan en zeg haar dat ik aan het bevallen ben. Ze zegt me dat ze gewoon even rustig mijn bloeddruk gaat meten. Met alle ernst zeg ik nogmaals: “Ik ben aan het bevallen en je moet even tussen mijn benen kijken.” Zodra ze dat doet zie ik haar blik veranderen en geeft ze snel een seintje dat de ambulance en de verloskundige gebeld moeten worden. Ze helpen me naar de bank en brengen een infuus aan. Mijn ouders, zus en nicht zie ik af en toe voorbij hobbelen, maar ik ben vooral met mezelf bezig.

Zodra de verloskundige binnen komt, ben ik kalm.

Ik wil persen! Mijn instinct neemt het over. Er komen 2 ambulancebroeders binnen. De brancard wordt naar binnen gereden, terwijl een van de broeders mij op de bank duwt: “Je mag niet persen, je mag niet persen!” Dat is het enige wat ik wil, maar ze vertrouwen het niet. Zodra de verloskundige binnen komt, ben ik kalm. Ze brengt zo’n rust met zich mee, zo vreselijk fijn. Er staat intussen 9 man in de woonkamer. Mijn ouders worden door de verloskundige naar het ziekenhuis gestuurd, maar die worden vrij snel terug gefloten, omdat ik het niet meer volhoud.

Ik zie nu achteraf pas hoe mooi dat was

We horen het hartje kloppen. Ik zie nu achteraf pas hoe mooi dat was, maar op dat moment denk je echt wel aan wat anders. Ik wil er zo graag aan toegeven en ik kan niet meer. Ik zeg haar dat ik echt niet meer langer kan, en ze geeft me akkoord om te persen. Mijn moeder zit huilend naast me, houd mijn hand vast en zegt me dat alles goed komt. Twee keer persen en een paar minuten later legt de verloskundige een compleet schoon ventje op mijn borst.

Ik was mama. Opeens.

Hij huilt even, maar is snel tevreden stil. Mijn nicht heeft bij een vriendin wat luiertjes en kleertjes opgehaald. De rust keert terug. Ik ga in de ambulance naar het ziekenhuis. De naweeën zijn eigenlijk nog erger dan die ervoor. Willem gaat bij mijn moeder in haar shirt mee in de auto bij de verloskundige. Eenmaal daar moet ik nog gehecht worden, maar de adrenaline giert door mijn lijf en ik tril veel te heftig.

Ze proberen het, maar ik voel alles. De opties zijn op dit moment morfine of narcose, maar ivm borstvoeding gaan we voor de narcose. De verpleegsters zeggen me dat dat best wel heftig is, maar het idee dat ik even een paar uur niks ga voelen spreekt me eigenlijk best wel aan. Mijn vader en zus gaan naar huis, kersverse oma blijft achter met haar kleinzoon om op mij te wachten. De operatie verloopt goed en ik word een paar uur later wakker.

Ik was zijn mama en hij hoort vanaf nu bij mij

Ik voel me stukken beter. De verpleegster zei dat ze twijfelde of mijn borstvoeding wel ging werken, maar wonderbaarlijk genoeg lukte dat in een keer. Zo’n mega mooi moment. Hij had mij nodig, alleen mij. Ik was zijn mama en hij hoort vanaf nu bij mij. Onlosmakelijk verbonden.

F*ck die pufklas

Ik vind het zo mooi dat ik uit puur instinct dit heb gekund. F*ck die pufklas, ik ging vanuit mezelf op handen en knieën omdat dat het beste voelde. Ik voelde precies wanneer ik moest persen en kon dit goed aangeven. We kunnen zoveel meer dan we denken. Echt. Daar vind ik mezelf het levende bewijs van. 

Hoe iedereen mij die avond er doorheen heeft gesleept is zo prachtig. En daar ben ik mega dankbaar voor. Hallelujah voor mijn rots van een verloskundige. De engelen zongen dat ze binnen kwam lopen. Er werd naar mij geluisterd, tussen al het gegil en de paniek door. 

Mijn nicht zei laatst: “Jij was zo kalm, daardoor waren wij kalm.” Dat voelde voor mij dus precies andersom. Ik trek dus maar de conclusie dat het allebei waar is.

Ja, ik ben alleenstaande moeder zonder enige voorbereiding, maar ik ben gelukkiger en trotser dan ooit.

Wil je meer verhalen lezen? Klik dan hier . Wil je ook je verhaal delen? Stuur me dan een e-mail op info@houseofniraj.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *