Positieve bevallingsverhalen: de bevalling van Michelle

Positieve bevallingsverhalen: de bevalling van Michelle

In deze reeks bevallingsverhalen deel ik verhalen van vrouwen die hun bevalling als positief hebben ervaren. Ik deel bewust de positieve ervaringen van de bevalling omdat er genoeg horrorverhalen te vinden zijn en ik van mening ben dat de positieve verhalen best wat meer aandacht zouden mogen krijgen.Ook ben ik op zoek naar de rode draad in deze verhalen om zo meer inzicht te krijgen in wat een bevalling goed maakt.

De bevalling van Michelle:

Mijn bevalling begon met het breken van de vliezen. Op woensdagavond 21 november (39+1) om 19:00 uur zat ik nietsvermoedend op de bank. Toen ik opstond voelde ik een luchtbel vanbinnen verplaatsen en daarna leek het alsof ik in mijn broek plaste. Mijn man heeft daarna meteen de verloskundige gebeld en ik ben in de douche gaan staan. Nu was het wachten tot de weeën zouden beginnen. Als de bevalling niet binnen 24 uur vanzelf op gang zou komen, zou mijn verloskundige de bevalling niet meer mogen doen. Ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen en het liefst met mijn verloskundige.

De nacht verliep rustig.

Ik had niet veel geslapen door de spanning en door het vruchtwater dat er steeds met kleine beetjes uit bleef komen. Om 10:00 uur zou de verloskundige komen om te kijken hoe het ervoor stond. Tot die tijd voelde ik af en toe wat gerommel in mijn buik en soms een kramp zoals een menstruatiekramp maar verder niets. De verloskundige gaf aan om 15:00 uur weer terug te komen. Na haar bezoek nam ik een warme douche en dat was het startsein van mijn bevalling.

Vanaf dat moment zat ik in een bubbel.

Het klinkt cliché maar zo ervaarde ik het wel. Om 11:00 uur waren de weeën serieus aanwezig. In het begin waren ze nog te doen en liep ik door het huis om erachter te komen wat de fijnste houding was om de weeën weg te puffen. Uiteindelijk was dat op mijn knieën voorover leunend op een bal. Mijn man was er de hele tijd bij om mijn weeën te timen en ondertussen heeft hij wat huishoudelijke klusjes gedaan en de vluchtkoffer klaargezet. De weeën werden steeds heviger, duurden steeds langer en kwamen steeds sneller na elkaar. Soms gingen de weeën voor mijn gevoel in elkaar over. Om 14:00 uur hebben we de verloskundige gebeld. Ze moest de afspraken van die middag afzeggen en ze zou een uur later bij ons zijn. 

De ontsluiting vorderde goed.

Toen de verloskundige er was heeft ze meteen gecontroleerd hoeveel ontsluiting ik had. Dit vond ik overigens geen prettig gevoel tijdens de weeën. Ik zat al op 5/6 centimeter ontsluiting. Ze besloot dat we meteen naar het ziekenhuis zouden vertrekken. Dus spullen pakken en de auto in. Met weeën in de auto zitten is ook echt niet fijn. Gelukkig waren we een kwartier later al in het ziekenhuis. Ik werd in een rolstoel meteen naar een verloskamer gebracht en ik mocht kiezen waar ik wilde liggen. In de badkamer was een ligbad en ik word altijd ontspannen van badderen dus ik besloot in bad te gaan. 

Een extra hulp aan mijn zijde tijdens de bevalling.

Ondertussen werd de kraamhulp gebeld. Normaal gesproken komt de kraamhulp pas als je weer thuis bent. Maar we waren ingeloot om mee te doen aan een onderzoek vanuit het Maastricht UMC+. De kraamhulp zou dan al tijdens de bevalling komen en blijven tot aan de persfase (uiteindelijk was ze ook bij de persfase aanwezig wat ik helemaal niet erg vond). Het badderen werkte ook nu ontspannend. Ik kon de weeën blijven weg puffen en tussendoor doezelde ik een beetje weg. Ik had immers de nacht niet geslapen. Volgens mij heb ik ruim een uur in bad gelegen. Daarna ben ik in bed gaan liggen. 

De laatste loodjes wegen het zwaarst.

Eenmaal in bed werd mijn ontsluiting weer gecontroleerd. Ik zat al op 8 centimeter! Dat ging goed. De weeën werden nu wel echt zwaar. Ik wilde de bevalling het liefst zonder pijnbestrijding doen. En zoals de bevalling verliep heb ik ook niet om pijnstilling hoeven vragen. Ik heb wel de hand van mijn man helemaal fijngeknepen en de beugel van het ziekenhuisbed heb ik denk ik bijna gesloopt. Om 17:30 uur zat ik op 9,5 centimeter ontsluiting en moest ik op mijn zij gaan liggen om ervoor te zorgen dat het 10 centimeter werd. Om 17:43 uur mocht ik eindelijk persen. Dat was voor mij een verademing! De weeën waren namelijk niet meer weg te puffen en mijn lichaam wilde iets doen met de weeën in plaats van ze tegen te houden. Deze fase vond ik – in tegenstelling tot andere verhalen die ik gehoord heb – niet pijnlijk. Ik vroeg de verloskundige om instructies en deed precies wat zij zei dat ik moest doen. Het persen ging heel snel want een kwartier later, om 17:58 uur, werd onze dochter geboren. 

En toen werd het spannend.

Eerst werd ze op mijn borst gelegd en mochten we haar bewonderen. Mijn man knipte de navelstreng door en ze werd ingewikkeld in een doek weer bij mij teruggelegd. Ondertussen was de verloskundige bezig met de nageboorte. De placenta was er nog niet uit en de navelstreng brak plotseling af. Ik moest persen om de placenta eruit te krijgen maar ik had geen weeën meer. Ook met duwen op mijn buik lukte het niet. De gynaecoloog werd ingeschakeld en stond binnen een minuut in de verloskamer. Er werd overlegd en toen zeiden ze dat ik iets toegediend kreeg om mijn baarmoeder te laten samentrekken zodat de placenta eruit zou komen. Ook zou ik alvast een infuus krijgen want als de placenta er niet uit zou komen, moest dit operatief gebeuren. Mijn man heeft toen aan de kraamhulp (die gelukkig nog steeds aanwezig was) gevraagd of ze onze dochter vast wilde houden zodat hij bij mij kon zijn met alles wat op dat moment gaande was. Gelukkig kwam mijn placenta er 20 minuten later uit met hulp van de medicatie. Ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Want als ik thuis was bevallen had ik waarschijnlijk alsnog naar het ziekenhuis moeten komen. 

Een positieve ervaring.

Ondanks het spannende einde heb ik mijn bevalling als zeer positief ervaren. Ik ben erg tevreden over de hulp van de verloskundige, verpleegkundige, kraamhulp en de gynaecoloog. Mocht ik nog een keer zwanger worden dan wil ik zeker weer in het ziekenhuis bevallen. Ook zou ik er net zoals de eerste keer zo blanco mogelijk in gaan en wil ik geen verwachtingen hebben over het verloop van de bevalling. Dat geldt ook voor de pijnstilling. Ik ben nu zonder pijnstilling bevallen. Het was heftig maar ik voelde dat mijn lichaam het aankon. Een volgende keer kan dat ook anders zijn maar dat zie ik dan wel. Een bevalling heb je niet in de hand en keuzes kunnen zomaar veranderen. Je moet vooral doen wat op dat moment goed voelt.


Liefs, Michelle

Wil je meer verhalen lezen? Klik dan hier . Wil je ook je verhaal delen? Stuur me dan een e-mail op info@houseofniraj.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *