Positieve bevallingsverhalen: Jacky

Positieve bevallingsverhalen: Jacky

In deze reeks bevallingsverhalen deel ik verhalen van vrouwen die hun bevalling als positief hebben ervaren. Ik deel bewust de positieve ervaringen van de bevalling omdat er genoeg horrorverhalen te vinden zijn en ik van mening ben dat de positieve verhalen best wat meer aandacht zouden mogen krijgen.Ook ben ik op zoek naar de rode draad in deze verhalen om zo meer inzicht te krijgen in wat een bevalling goed maakt.

Jacky Nobels deelt op haar website de heerlijkste recepten voor moeders en kinderen! Ze vertelt over haar geplande keizersnede.

Mijn eigenwijze meisje lag in stuit en daarom moest ik een beslissing maken. Een draaipoging heb ik geweigerd en ik heb gekozen voor een bevalling via geplande keizersnede. Het herstel verliep vlot en de keizersnede viel me alles mee. Een ideale bevalling dus!

Mijn dochter lag in stuit

Vanaf week 30 lag Evy in stuit, volgens de verloskundige nog genoeg tijd voor haar om te draaien. Maar mijn gevoel zei dat ze niet meer zou gaan draaien. Ik lag namelijk zelf ook met mijn hoofd omhoog in de baarmoeder. Waarschijnlijk zit een afwijkende baarmoeder- of bekkenvorm in de familie en is dit de reden dat de kindjes fijner liggen met het hoofdje omhoog. Daarom kon ik al vroeg nadenken over de opties en mij voorbereiden op een keizersnede. Heel lastig vond ik het dan ook niet toen ik met 35 weken een beslissing moest maken. Wel of geen draaipoging? Een stuitbevalling of een keizersnede?

Voor mij was het al snel duidelijk: ik wilde een geplande keizersnede

Een draaipoging wilde ik op voorhand al niet. Kindjes liggen niet voor niks op een bepaalde manier in de baarmoeder en bovendien levert dat onnodig veel stress op voor een baby. Het feit dat een kindje tijdens de draaipoging aan de hartbewaking moet, zegt al genoeg wat mij betreft. Een stuitbevalling vond ik te veel risico’s met zich mee brengen, bovendien ken ik het (stuit)bevallingsverhaal van mijn moeder en daar word je niet vrolijk van. Een keizersnede brengt alleen meer risico’s mee voor de moeder, maar is relatief veilig voor de baby en dat is waar het mij om ging. 

Stiekem was ik best blij dat ik niet uren lang pijn hoefde te lijden tijdens de bevalling

Mijn besluit stond dus vast: een geplande keizersnede. Stiekem was ik ook best blij dat ik niet uren lang pijn hoefde te lijden en ‘dat gedoe’ down under mij bespaard zou blijven. Verder hou ik ontzettend van plannen en ik wil precies weten waar ik aan toe ben, dus het geplande gedeelte was ook wel erg fijn. Toch hoopte ik stiekem wel dat de bevalling eerder zou beginnen. Dan zou ik toch nog een deel van een natuurlijke bevalling meemaken en weten waar al die vrouwen het nu over hadden. Maar dat gebeurde niet.

Ik had zo’n zin in die dag!

Vanaf het moment dat we de datum wisten dat Evy geboren zou worden was ik aan het aftellen. Wat had ik zin in die dag! Zenuwachtig was ik (nog) niet. Op de dag zelf ging de wekker om 04:30 uur. We moesten ons om 06:30 uur melden in het ziekenhuis. Ik was als eerst aan de beurt die dag, super fijn! Eenmaal in het ziekenhuis werd ik naar mijn bed gebracht, op een zaal met één andere vrouw. Ik kreeg een heel kort ziekenhuis jasje aan (en verder helemaal niks) met een extra zakje erin voor Evy. Een infuus werd geplaatst en er werd voor de laatste keer gekeken of Evy nog steeds met haar hoofd omhoog lag.

Toen begonnen de zenuwen te komen

Om 08:50 uur kwam de verpleegster binnen om mij, Mike en Evy haar bedje, naar de operatiekamer te brengen. Toen begonnen de zenuwen pas te komen. Een paar uur later komen we terug, maar dan met baby. Hoe gek is dat? Ik werd de uitslaapkamer in gereden en Mike en de verpleegster gingen naar een andere ruimte om zich om te kleden. We werden naar de operatiekamer gebracht en daar stonden heel veel mensen, ongeveer 10, en stelde zich allemaal aan mij voor. Dat maakte dat ik nog meer zenuwachtig werd.

Er werden allerlei vragen aan mij gesteld, waaronder mijn naam, geboortedatum en voor wat voor operatie ik kwam. Om er zeker van de zijn dat ze de goede persoon hadden. Er werd gezegd dat de kans er was dat Evy na de geboorte meegenomen zou worden omdat haar gewicht laag was.

Ik vond de ruggenprik ontzettend naar

Ik werd rechtop geholpen voor de ruggenprik. Hier zag ik het meeste tegenop. Mijn rug moest bol en mijn schouders werden stevig vast gehouden. Ik vind niet snel iets pijn doen, maar de prik was een ontzettend naar gevoel. Je voelt echt dat ze in je ruggenmerg zitten en dat gevoel straalt uit naar je hele lichaam. Helaas was de prik verkeerd gezet en moest op een andere plek opnieuw gezet worden, opnieuw dat nare gevoel. Wat een opluchting toen hij de tweede keer wel goed zat. Al snel begonnen mijn benen heel warm te worden en nam het gevoel er in langzaam af. Ik merkte dat ik mijn tenen nog wel kon bewegen. Het plaatsen van de katheter kon ik nog voelen en ik begon mij zorgen te maken. Straks werkt de verdoving niet en ga ik alles voelen. Er werd mij verteld dat mijn pijnzenuwen zijn ‘uitgezet’, maar de aanrakingszenuwen niet. Hierdoor zal ik alle aanrakingen gewoon voelen.

Ze werd er uit gehaald en ze maakte meteen een geluidje

Mike zat naast mijn hoofd, ik kreeg een blauw doek voor mijn gezicht, met een doorzichtig scherm die nog dicht zat en ze begonnen te snijden. Dit was erg spannend, want wat als ik toch iets zou voelen? Ik zetten me schrap, maar ik voelde helemaal niets. De druk op mijn ingewanden nam toe omdat de dokters op mijn buik aan het drukken waren, waardoor ik benauwd werd en enorme kramp in mijn schouders kreeg. Ik was bang om misselijk te worden of flauw te vallen. Maar er was niets aan de hand, dit was allemaal normaal werd mij verteld en ik werd gerustgesteld door de mensen om mij heen. De gynaecoloog gaf aan dat ze aangekomen was bij de baarmoeder en het luikje werd open gemaakt, ik zag de billen van Evy. Dat moment was zo onwerkelijk en kan ik ook niet beschrijven. Ze werd eruit gehaald en ze maakte meteen een geluidje. De dokter zette haar voor het luikje zodat we haar konden zien. Het eerste wat ik dacht was wie is dit? Ik ken haar niet. Heeft zij al die tijd in mijn buik gezeten? Het voelde niet meteen als mijn dochter. Er wordt gezegd dat dit laatste komt door de keizersnede. De liefde voor je kindje moet echt groeien.

Dit was totaal niet het kindje dat ik verwacht had

Ze werd neergelegd op een tafel in dezelfde ruimte, Mike was bij haar en ik hoorde haar huilen. Wat fijn dat alles goed gaat. Het gewicht was goed en ze mocht bij me liggen. Evy was super alert, haar donkergroene/grijze oogjes waren open. Haar hele gezichtje was scheef en haar neus platgedrukt. De kinderarts zou later naar het neusje komen kijken, maar een asymmetrisch gezicht na de geboorte komt vaker voor werd gezegd. Het eerste wat ik deed was onder haar mutsje kijken of ze haar had, maar dit had ze nauwelijks. Totaal niet het kindje wat ik had gedacht dat ik zou krijgen. Ze leek ontzettend op Mike, dat was zo leuk om te zien. 

Terug naar de uitslaapkamer!

Ondertussen werd ik gehecht, maar ik kreeg hier niets meer van mee. Toen het klaar was werden we naar de uitslaapkamers gebracht, Evy lag lekker warm bij mij. Het gevoel in mijn benen begon alweer wat terug te komen en ik werd regelmatig gecontroleerd. Mike was al die tijd bij me en met zijn telefoon had ik al even mijn ouders geappt, die al in het ziekenhuis op ons aan het wachten waren. 

Ik kan me de dagen in het ziekenhuis na de bevalling niet goed herinneren

We werden naar de kraamafdeling gebracht, naar een andere kamer dit keer. Ik kreeg een privékamer, waar we de komende drie dagen zouden blijven. Het rare is dat ik deze dagen in het ziekenhuis me niet meer goed kan herinneren. Het is allemaal aan me voorbij gegaan, misschien door de vermoeidheid, door de morfine of door alle gebeurtenissen. In je kraamperiode leef je in een bubbel. Wat ik me wel kan herinneren is de enorme pijn in mijn buik. Dat viel me erg tegen. Lachen en hoesten ging bijvoorbeeld niet. Toen mijn katheter er de tweede dag werd uitgehaald, moest ik zelf naar de wc lopen. Het uit bed stappen en naar de wc gaan duurde 30 minuten. Zo gingen de dagen tenminste wel snel voorbij..

Ik zou deze bevalling nog 10 keer over doen

Een week later liep ik alweer door de stad alsof er niks gebeurd was. Die vreselijke pijn aan mijn wond nam heel snel af en het herstel is me uiteindelijk alles meegevallen! Er is mij verteld dat ik 6 weken niet mag stofzuigen en sporten, stofzuigen deed ik na een week al en sporten het liefst ook. Kortom, zo’n ideale bevalling zou ik zo nog 10 keer over doen en een eventuele volgende keer, kies ik weer voor een keizersnede.

Lieve Jacky bedankt voor het delen van je verhaal!

Wil je meer verhalen lezen? Klik dan hier . Wil je ook je verhaal delen? Stuur me dan een e-mail op info@houseofniraj.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *